به صراحت می توان گفت که آن چیزی که معماری اسلامی ایران را سازمند و پر افتخار ساخته، حکمت آیینی حاکم بر روح این معماری بوده است.

يکي از خصيصه هاي اصلي معمار بومي تبلور شخصيت فرد تا حد غايت آن است. دو خصوصيت ديگر معماري بومي نداشتن تاريخ توليد و بي نام و نشان بودن آن است.

شايد بتوان اولين نشانه هاي توجه به معماري بومي را در قرن ۱۸ ميلادي جستجو کرد. اما به طور کلي نيمه دوم قرن ۱۸ زمان مطالعه جدي تري و هدفمندتر به نحوه زندگي مردم،‌ فرهنگ، هنر و معماري جوامع بود.

جدايي معماري از عرفان محال مي نمايد.

معنايي که محيط و ويژگي هاي کالبدي ساخته هاي انسان القا مي نمايند، آن دسته از اصول و ارزش هاي فرهنگي و جهان بيني جامعه مي باشد و شکل دهنده محيط بوده اند.

معماری و صناعات وابسته در تمدن اسلامی، به رغم برخی تفاوت های ماهوی با علوم، جهت برآوردن مقاصد نظری و عملی خود، عمیقا به ریاضیات وابسته بوده اند. این مدعا توسط شواهد مکتوبی همچون دانشنامه های علوم و متون ریاضیات و نیز میراث معماری برجای مانده از این تمدن تأیید می شود.

نوگرایی یکی از مهمترین و تاثیرگذارترین جریان ها در جوامع امروزی به شمار می رود که تاثیرات زیادی بر تحولات جوامع انسانی بر جا گذاشته است. ورود جریان های نوگرا به معماری معاصر ایران در دوران قاجار تاثیرات شگفتی بر ساختار معماری و شهرسازی معاصر ایران داشته است.

سليقه در معماري به معناي انتخاب بناي مطلوب در شمار مباحث مهم اين عرصه قرار دارد که به عوامل متفاوتي نسبت داده مي شود. اما به طور معمول به دو صورت مقدماتي قابل فهم است. يکي مرتبط با مشاهده خصوصيات ظاهري يا عيني بنا و دوم از منظر ادراک حسي و مرتبط با ذهنيات فرد.

سبک آذربایجانی، معرف خصوصیات و شیوه های معماری ایرانی در سده های هفتم و هشتم هجری قمری است؛ که با شناسه هایی از شیوه های معماری عصر سلجوقی خراسان- ماوراء النهر متمایز می شود؛ این سبک بر مبنای آموزه ها و تجارب مکاتب تبریز و نخجوان و در پیوند با فرم متقارن دو ایوانی خراسا

معماري گروهي موضوعي راهبردي و بحث برانگيز در موفقيت فرايند طراحي معماري امروز محسوب مي شود. همان طور که مي دانيم؛ گروه فقط به مثابه مجموعه اي از افراد عمل نمي كند، بلكه به نحوي از توانمنديهاي مجموع افراد فراتر مي رود.