اختلال جنسی ناشی از میل کمتر از حد را چنین تعریف کرده اند؛ فقدان یا غیبت خیالبافی های جنسی یا عدم علاقه به فعالیت جنسی. کمبود میل و علاقه جنسی با سن در ارتباط است. رابطه کمبود میل و علاقه جنسی با افزایش سن به شدت تحت تاثیر عوامل طبی از قبیل بیماری دیابت و بیماری پروستات، بیماری های قلبی- عروقی و آرتروز قرار دارد که به نوبه خود با بالا رفتن سن افزایش پیدا می کنند. افراد مسن تر همچنین احتمال کمتری وجود دارد که به همسر دسترسی داشته باشند. درباره آنهایی که دارای همسر هستند نیز یکنواختی و آشنایی بیش از حد ممکن است به از دست دادن علاقه جنسی کمک کند. مع هذا در پیرمردان و پیرزنان سالم و تحصیلکرده که به همسر علاقه مندی داشته باشند میل جنسی در حد عادی باقی می ماند.
اختلال بیزاری یا نفرت جنسی
در حالی که بیماران مبتلا به کمبود میل جنسی یا میل جنسی کمتر از حد عادی نسبت به روابط جنسی احساس بی طرفانه نشان می دهند، بیماران مبتلا به اختلال بیزاری یا نفرت جنسی نگرش بسیار منفی به هر نوع فعالیت جنسی ابراز می کنند. پاسخ آنها به فعالیت جنسی معمولا به صورت ترس یا نفرت بیان می شود. در نتیجه فرد مبتلا به این اختلال معمولا از هر نوع فعالیت جنسی پرهیز می کند. تجربه بالینی حاکی از آن است که اکثریت افرادی که برای درمان این اختلال مراجعه می کنند زن هستند. افراد مبتلا به اختلال نفرت جنسی معمولا از روابط جنسی می ترسند یا شدیدا از آن بدشان می آید. زنان مبتلا به این مشکل می ترسند دخول چیزی به آلت تناسلی آنها با درد یا خونریزی شدید همراه باشد. بالاخره در بعضی موارد بیزاری از فعالیت جنسی ممکن است به دنبال اختلال پنیک بروز کند. در این قبیل موارد، بیمار به علت ترس شرطی شده نسبت به هر نوع احساس بدنی از قبیل افزایش ضربان قلب و تند شدن تنفس از فعایت جنسی اجتناب می کند.
اختلال نعوظ در مردان
اختلال نعوظ مردان یه عنوان یک ناتوانی دائمی یا مکرر از تجربه نعوظ یا نگه داشتن آن تا پایان فعالیت جنسی تعریف می شود. احتمال ابتلا به مشکلات نعوظ متوسط در گروه سنی ۴۰ ساله ۱۷ درصد و در گروه سنی ۷۰ساله ۳۴ درصد بود. با استفاده دستگاه ریجی اسکن که در درمانگاه های تخصصی بیماری های دستگاه ادراری موجود است می توان اختلال نعوظ ناشی از عوامل جسمی و روانی را از هم تشخیص داد. هرگاه بیمار در طی خواب نعوظ کامل داشته باشد اختلال نعوظی او به احتمال قوی ناشی از عوامل روانی است.
اختلال برانگیختگی جنسی در زنان
اختلال یرانگیختگی جنسی زنانه را به عنوان ناتوانی همیشگی یا مکرر زن از احساس خیس شدن و برجسته یا متورم شدن آلت تناسلی به هنگام فعالیت جنسی یا نگهداری این حالت تا پایان عمل مقاربت تعریف می کند. اختلال برانگیختگی جنسی زنانه بیش از همه با دوره یائسگی و بیماری دیابت همراه است. بیماری دیابت همچنین به کاهش حساسیت دستگاه تناسلی زنان و افزایش میزان عفونت های آلت تناسلی آنان کمک می کند. زنان ممکن است به علت استفاده از مواد خیس کننده آلت تناسلی بر مشکلات مربوط به فقدان برانگیختگی جنسی فائق شده و به متخصص مراجعه نکنند. اما در صورت عدم درمان، اختلال برانگیختگی جنسی زنانه ممکن است به مقاربت دردناک، اجتناب از فعالیت جنسی و مسائل ارتباطی منجر گردد.